Studie van verschillen

We kunnen geen fossielen kruisen en we kunnen ook niet zeker zijn van hun datering. We kunnen mens en aap wel op een aantal punten vergelijken:

1. Studies naar hersencapaciteit suggereren een kloof tussen Mensapen (inclusief de Australopithecus) en de Mens (inclusief de Peking-mens, de Homo erectus en de Neanderthaler): zie de grafiek hieronder en de links.
2. Rechtop lopen als een normale manier van voortbewegen toont dezelfde kloof tussen de twee groepen, zoals wordt getoond door een studie van de halfcirkelvormige kanalen van het evenwichtsorgaan).
3. Een vergelijkende studie naar de bouw van Mensapen en Mensen laat ten minste tien verschillen zien die verband houden met het al of niet rechtop lopen.
4. Taal laat een duidelijk verschil zien tussen Mensaap en Mens. Mensapen kunnen geen zinnen bouwen en vergelijking van oude talen met moderne laat zien hoe talen in rijkdom afnemen in plaats toenemen (met name als het gaat om grammatica). Bovendien is er meer in de bouw van strottenhoofd, tongbeen, het gebied van Broca in de hersenen en meer.
5. Om werktuigen te maken en hanteren hebben wij een grote beweeglijkheid van wijsvinger en pink, en een stabiel centrum van de holle hand en een opponeerbare duim
6. Een belangrijke vraag is de oorsprong van moraal en ethiek - en van oorlogen e.d.
7. Heel belangrijk is de vraag: wie is de Mens eigenlijk? Mijn boek gaat daar uitgebreid op in - zie ook de pagina 'Wie is de mens?'.

Wat zegt ons DNA?

Mitochondriaal DNA wordt alleen via de vrouwelijke lijn overgeerfd. Studie hiervan wijst op een enkele recente stammoeder: zie artikel bij link 5 (Engelstalig). Kurt Wise gaat in zijn video hier nader op in en maakt duidelijk dat de werkelijkheid van aantal mutaties, aantal knopen en de geografische verspreiding daarvan, goed overeenstemmen met wat Genesis ons vertelt. Er zijn namelijk voor de mitochondria drie stammoeders (de schoondochters van Noach) en de afstammelingen Sem, Cham en Jafet hebben zich verspreid zoals uit de gegevens blijkt. Zie link 6.

Bovendien blijkt uit berekeningen daaraan dat negen van de tien diersoorten op hetzelfde moment verscheen als de mens (link 10 - gaat ook over het Y-chromosoom van de mens). 

In hoeverre komen het DNA van Chimpansee en Mens overeen? Vaak vind je getallen boven de 98 procent, maar die zijn gebaseerd op het hybridiseren van DNA van de beide organismen (eigenlijk op de vraag hoe makkelijk die hybride strengen weer uit elkaar te halen zijn), maar dat is een oude techniek. Waarschijnlijk ligt de overeenkomst in DNA rond of onder de 90%, met  zo'n in totaal 1400 unieke genen in het genoom van de mens: dat was al in 2009 bekend uit verschillende onderzoeken. Uit een recent artikel in Nature (april 2025) blijkt dat het verschil zelfs tussen de 14 en 15% is. Zie link 7 en 8. Daarbij geldt dat DNA niet alles zegt: het gaat vooral ook om hoe het DNA wordt gebruikt. Zie voor uitleg daarover leven > DNA. 

Links:

1. Waarom wij uniek zijn met bekken trekken: onze gezichtsuitdrukkingen.
2. Wij kunnen blozen en zijn daarin uniek.
3. Neanderthalers waren ook maar mensen. 
4. Het moeilijke fossiel van Big Man ...
5. Over mitochondriaal DNA en afstamming (Engels)
6. Een video van Kurt Wise over mitochondriaal DNA
7. Over het unieke HAR1F gen
8. Over verschillen in DNA tussen Mens en Aap
9. Verschil DNA Mens en Aap groter dan gedacht - zie ook mijn Blog-post op 30 mei 2025.
10. Hoe zit dat met het gen voor vitame C?
11. Had de Flores-mens het Down-syndroom?
12. DNA wijst op recente oorsprong mens en dier.
    
13. Lucy had sterke opperarmen en leefde in bomen

Het Genesis model

Dit model suggereert een migratie na de Vloed die resulteert in isolatie van kleine populaties, waardoor verschillende rassen ontstaan (hierbij gaan bepaalde genvarianten verloren). Aanpassingen aan het klimaat waren mogelijk door de aanwezige variatie in de genen-pool: denk aan grotere neuzen en kleinere schedels in de tropen en de verschillen in huidskleur (waarbij een donkere huid nadelig is in gebieden met weinig zon, maar juist voordelig in de tropen). Door de tijd heen hebben talen variatie in woordgebruik en grammatica verloren, zoals duidelijk wordt bij de vergelijking tussen dode (oude) en levende talen.